อืม...นี่แหละความรู้สึก

ใช่แล้วครับ บางทีผมเองก็คิดถึงบ้านเหมือนกัน คิดถึงถนน ภูเขา ตลาด เพื่อนบ้าน และอีกมากมาย แต่คนเราก็จำเป็นต้องทำอะไรอีกมากมายนอกจากการคิดถึงบ้าน จำเป็นต้องทำงาน เรียนหนังสือ เขียนหนังสือ ออกเที่ยว เราจะมามัวแต่คิดถึงบ้านอยู่ไม่ได้หรอก

ที่ผมอยากบอกก็คือ ถึงแม่ว่าเราจะได้มีโอกาศที่จะกลับบ้านอย่างสมหวัง แต่ก็ใช่ว่าบ้านนั้นจะเหมือนเดิม เหมือนตอนก่อนที่เราจะจากมานี่นา บ้านที่เราแสนจะคิดถึง ใคร่ครวญถวิลหาอาจไม่มีอยู่แล้วก็เป็นได้ มันอาจจะเหลืออยู่แค่ในความทรงจำของเราเท่านั้น ผมไม่ได้ต้องการให้อ่านแล้วมาเศร้านะ แต่เราก็ต้องยอมรับความจริงไม่ใช่หรือว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา ไม่มีอะไรที่จะเก็บรูปลักษณ์เดิมไปได้ตลอดหรอกนะ นี่รวมถึงตัวเราเองด้วยนะ

เชื่อว่าในตอนนี้ หลายๆคนยังอยู่กับครอบครัวอยู่ใช่มั๊ยครับ อยากแนะนำนะว่า สำหรับคนที่ยังอยู่กับครอบครัวแล้ว ควรจะนึกถึงคุณค่าของการอยู่ด้วยกันให้มากๆนะครับ เวลาเหล่านี้มีคุณค่ามากมายแถมยังผ่านไปเร็วด้วยนะ และเมื่อมันผ่านไปแล้วมันก็จะผ่านไปเลยนะ ถึงเราจะพยายามนำมันกลับมายังไง มันก็คงไม่มีทางที่จะกลับมาได้หรอก หรือว่าถ้ามันสามารถกลับมาได้ มันก็ไม่มีทางที่จะเหมือนเดิมได้อีกหรอกนะ

และผมก็ไม่เห็นด้วยนะ กับใครที่ต้องทนฝืนอยู่กลับครอบครัวนานๆ ผมคิดนะว่าเมื่อเราโตขึ้น เราย่อมต้องอยากออกไปเจอสิ่งต่างๆที่อยู่ในโลกภายนอกด้วยตัวเอง อยากไปทำอะไรๆด้วยตัวเอง จริงมั๊ย มันเป็นเรื่องปกติแน่นอนที่เราจะคิดแบบนี้ คิดว่า เฮ้ย เราโตแล้วนะเว้ย อยากไปเจอ ไปลอง ไปหาประสบการณ์จากโลกกว้าง ไปหาสิ่งที่ต้องการจะทำ ต้องการจะเป็น ไปค้นหาตัวเอง ออกไปดูว่าความเป็นจริงที่ไม่ใช่การ์ตูนนั้นมันเป็นยังไง ผมว่านะ ออกไปเถอะครับ ออกไปตามหาความฝัน ออกไปทำในสิ่งที่อยากทำ ออกไปเผชิญกับโลกกว้าง ลองเดินไปดู ดูซิว่าเราจะเดินไปได้ไกลแต่ไหน ถึงจะเหนื่อยก็ไม่เป็นไรนี่ครับ เพราะเรายังมีบ้านให้กลับมาพัก หายเหนื่อยแล้วค่อยออกเดินไปใหม่ คุ้มค่าแน่นอนที่จะทำ ไปเถอะครับ มันถึงเวลาแล้ว

แต่นอกจากบ้านแล้วเนี่ย คนเรายังคิดถึงอะไรได้อีกนา เอ..........คิดถึงเพื่อนเก่าๆตั้งแต่สมัยที่เรียนด้วยกันตอนป.5 คิดถึงแฟนคนแรกที่มีตอนม.3 คิดถึงที่ๆเคยไปเที่ยวตอนนั้น คิดถึงหนังที่เราดูแล้วร้องไห้ตอนที่พระเอกตาย คิดถึงเพลงที่เราฟังตอนอกหักแล้วร้องไห้จะเป็นจะตายทั้งๆที่เมื่อก่อนเราไม่มีเค้าก็ไม่เห็นเป็นไร แต่พอมีแล้วเค้าจากไปดันร้องไห้ แม่ช่วงเวลาเหล่านี้มันจะผ่านมานานมากแล้วนะ แต่เราก็ยังจำมันได้ดี ผมว่านะ ไอ้ช่วงเวลาเหล่านี้เนี่ย พอเวลาผ่านไปนานๆเข้า มันก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นสีต่างๆเข้าไประบายในซอกสมองของเราโดยที่เราไม่รู้ตัว

ยังไงก็ตามนะ ผมว่าสิ่งที่เราคิดถึงทั้งหลายนั้น บางที่มันก็เป็นเหมือนภาพลวงตา เพราะเมื่ที่ได้อยู่ไกล้มันแล้ว เราจะไม่รู้สึกคิดถึงสิ่งเหล่านั้นเลย แต่พอเราห่างไปนี่สิ เราจะคิดถึงสิ่งนั้นมากมาย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลยนี่นา เพราะอย่างน้องภาพลวงตาก็มีคุณค่าตรงที่ว่า มันจะค่อยๆหายไปอย่างช้าๆเมื่อเราเข้าไปหามัน